فراتر از بودن سه ساله شد...

"قلب برای خود دلایلی دارد" كه عقلی برتر از عقل می داند چیست. آنت دیگر پروای آنچه دیگران ممكن بود بیاندیشند نداشت. اكنون می دانست كه از دیگران نباید خواست كه دوستت بدارند. آنان اگر دوست بدارند با چشمان بسته است. اما كمتر چشم ها را می بندند!... بگذار هرجور كه پسندشان هست باشند! هرجور كه باشند من دوست شان دارم. نمی توانم از دوست داشتن چشم بپوشم. و اگر آنان دوستم ندارند، من در قلبم به اندازه كافی محبت دارم، هم برای خودم و هم برای آن ها...

آنت به تصویر جوان خود كه هنوز در رنج كشیدن تازه كار بود لبخند می زد، "صبر كن، آنت بینوای من، تازه تو در اول كاری....".

- هیچ تاسفی نداری؟

- هیچ.

- نه آنچه كرده ای و نه آنچه نكرده ای؟

- هیچ، ای جان فریبكار! تو در كمین افسوس من بودی! زحمت بیهوده ای به خود داده ای! من همه چیز را می پذیرم، همه آنچه داشته ام و همه آنچه نداشته ام، همگی نصیبم از عاقلانه و دیوانه وار. همه حقیقی بود، خواه عاقلانه و خواه دیوانه وار. آدمی اشتباه می كند، این قاعده زندگی است... ولی دوست داشتن هرگز یكسره اشتباه نیست... با آنكه سال عمرم بالا می رود، قلبی بی چین و چروك دارم... و قلبم با همه رنجی كه برده است، خوشبخت است كه دوست داشته است... (جان شيفته)

پ.ن: از اواسط اسفند سعی می كنم دوباره مرتب بنویسم!

واقعه اول حسين بن علي  ، سوئي ديگر يزيد بن معاويه بن هند 

 حسين کشته مي شود و اهل البيت شکست خورده به اسارت گر فته مي شوند.

واقعه دوم( جمل) علي بن ابيطالب ،سوئي ديگر  ام المومنين ،طلحه و زبير

علي پيروز ميشود و  قائله خاتمه پيدا مي کند.

واقعه سوم (صفين) علي بن ابيطالب ، سوئي ديگر معاويه بن هند

معاويه پيروز نهايي ميدان است و علي با ياران زبان بسته اش(زبان به شکم بسته شايد!!)به کوفه باز مي گردد.

واقعه چهارم مصالحه حسن بن علي با معاويه بن هند

معاويه پيروز بلا منازع کارزار است. ياران حسن درحسابگري اشرفي ها براي آخرت خويشند(و حسن در کنجي به آسمان سکوت کرده است).

راز در کجاست؟!

 چهار واقعه . پيروز و شکست خورده ،  خود را حق مي داند.

صحابه ها هر يک مدعي اند.

خويشاوندي با پيامبر امتياز نيست

در هر واقعه طرفين خود را ولي منتسب از جانب خدا مي دانند

احاديث نقل شده در تاييد هر کدام از طرف پيامبر فراوان است.

نشانه اي ديگر :

واقعه دوم

شتري سرخ موي پيدا شده ،پيامبري آمده است،شايد خدايي ،عرب مي داند!

 واقعه سوم

 در ميانه ي راه ياران علي به اطاعت از قرآن ميانديشند.صداي سکه دلهاي نازک مسلمين را به درد آورده است .نکند معاويه به حق بوده و به ناحق جنگيده اند؟!

واقعه چهارم

قدرت زر ،معاويه را خليفه بلا شکي مي کند

واقعه اول

نامه حسين را ابن عقيل به کوفيان مي رساند.به هنگام ورود به مسجد براي نماز بيش از سه هزار تن بودند.در رکعت دوم هزار تن مي مانند.به هنگام سلام نماز سيصد تن و وقتي از مسجد بيرون مي رود به دنبال سرپناهي مي گردد تا شب را به روز برساند!

رسول ديگر حسين مي نويسد اينجا دلها بر هواي توست ،شمشيرها بر جفاي تو .برگرد حسين،برگرد..

           نوشته شده توسط ف -سپيد

                نوشته شده توسط ف ـ سپید

می پرسند چرا نمی نویسی، می گویم درس دارم!!! خوب لبخند نزنید حق با شماست من حتی وقت هایی كه یك خروار درس و كار و... دارم می نویسم. ولی این روزها نوشته هایم دیگر درباره كتاب ها نیستند، كه سعی می كنم كتاب نخوانم. داستان هم نیستند، ساده ترند، خیلی ساده تر. این روزها خود خودم را می نویسم. چندباری امتحان كرده ام، نشان دادن این شكل نوشته ها را می گویم، نتیجه نداد. مردم از دیدن چهره های بی نقاب می هراسند. می خندید؟ حق دارید، واقعا خنده دار است ولی اگر امتحان كنید می فهمید كه حق با من است! خودتان را همان طور كه هستید نشان دهید، احساس تان را، افكارتان را، مطمئن باشید اول یك مارك می چسبانند به شما بعد...

خوب به قدر كافی مقدمه نوشتم، این هم یكی از آن نوشته هاست، برای همه آدم های توی دلم:

وقتی سرم را خم می كنم روی دلم آن قدر آدم تویش می بینم كه تعجب می كنم مردم چرا فكر می كنند توی یك دل فقط یك نفر جا می گیرد نه بیشتر!!!

به خاطراتم فكر می كنم، به اینكه می خواهم لحظه به لحظه شان را چنان ثبت كنم كه هرگز از دست نروند. كاش می شد آنچه را كه می بینم، آنچه را كه حس می كنم، همه را ضبط كنم روی نواری آسیب ناپذیر و تا ادامه بودنم، داشته باشم شان بی خدشه. حس عجیبی دارم از بودن در كنارشان، همان آدم های توی دلم را می گویم. برای شناخت تك تك شان سعی كرده ام، بعضی ها كمتر بعضی ها بیشتر. ضعف هایشان را به همان خوبی توانایی هایشان می شناسم. و دوست شان دارم همان طور كه هستند، بیشتر از آنی كه خود می دانند. و خوشحالم كه این طور است، خوشحالم كه بی نقاب دوست شان دارم. فكر می كنم تنها راه درست دوست داشتن همین است، دیدن همه نقص ها، دیدن همه خوبی ها، پنهان نكردن هیچ چیز، احترام گذاشتن به همه چیز...

و این روزها همیشه دلم برایشان تنگ است. حتی وقتی هستند دلتنگ شان هستم، دلم برای همه لحظاتی كه در سرما و گرما، در باد و برف با هم در محوطه دانشكده قدم زدیم و نشستیم و حرف زدیم تنگ است. دلم برای همه لحظاتی كه با هم حرص خوردیم و حرص دادیم، غم خوردیم و خندیدیم، تنگ است. دلم برای خودم در بین آن ها تنگ است. دلم تنگ است...